خدایا
الهی!ذرات وجودم را از میان جاده های سردویخ زده زندگی به سوی تو آورده ام تادرقافله قرب تو جام عشق رابنوشد.
الهی!دیر زمانی است که دردل مردگی خویش غوطه میخورم ومرداب وار در خویش فرو میروم.
الهی!رشته ای نور میخواهم که به روشنایی اش چشم هایم گشوده شود.
الهی!تو رامیخوانم که هیچ رازی درآسمان وزمین ازتو پوشیده نمی ماند،تورا میخوانم که اگر عذرم را نپذیری ومرا در
آغوش لطفت جای ندهی،این محروم دورافتاده به کدامین آستان رجوع کند تا با رحمت خویش پذیرایش باشی.
خدایا طاقت عدل وتاب عذاب وقهرت راندارم،برمن رحم کن که تو دریای رحمتی. . .
واینک:
منم بنده ی سراپا تقصیر،باکوله باری از ندامت وگناه که به امید بخشش تو به درگاهت پناه آورده ام.تاتو روحم رابالذت
توبه آرام بخشی ودستم رابگیری ویاری ام کنی تا از تعلقات دنیوی آسوده شوم.
به امید رحمتت ای مهربان ترین مهر بانان.