من در این « ولایت والا » و « بلوای بلا » بیشتر افراد را دیدم 

که بیش از این که « تلاش جانانه » برای تامین « معاش روزانه » انجام دهند،  

« بشدّت می کوشند » و با « حِدّت می خروشند »،

تا « از شکست برهند » و هستی خود « از دست ندهند»

اینان « تقارُب به کدخدا » را به جای « تقرُّب به خدا » 

و « تملُّق حضرت والا » را به جای « تحقُّق حسرت رویا »نشانده اند!  

منتهای آمال مردم  « حفظ وجود » و « وضع موجود »است!