«همسری پایدارتر» و «همسفری وفادارتر»  
 
از «خطِّ سپید» و «مَدِّ مدید»  
 
کشیده شده در «میان جاده»،«یکسان و ساده» نیست.  
 
این خط ،گاه «پاره پاره» و گاه «بی قواره» می شود،  
 
ولي نه «دست از همراهي» برمی دارد  
 
و نه «پای از تناهی». 

 چه زیباست بدون «چشمداشت» و بی هیچ «انگاشت»،

«ریشه تاریکی برکندن» و «اندیشه نیکی پراکندن»!

چه نیکوست «یاری آزادگان» و «همیاری افتادگان»،

با «ایثارِ تلاش» ،امّا بدون «انتظارِ پاداش»!

چه دل انگیز است «پایداری تا پای دار» و حفظِ «هوشیاری تا لقای یار»!

در راه «حراست از حُرّیت» و «حمایت از حمیّت»!