از اسلام  آن چيزي را مي پذيريم كه به نفع ماست

 و آن بخشي كه راحتي و شادي ما را به هم مي زند مربوط به 1500سال قبل است و بايد فراموش شود.

 اسلام يك دين هميشه زنده است و ما به اصطلاح مسلمانها انگار نمي توانيم مرد اين ميدان باشيم

 و با اراده  تمام آنچه در دين ماست بپذيريم .

 و به قول شهيد مطهري به احياي يك تفكر ديني نياز داريم.

كاش اينقدر ساده به خوشي هاي كوچك دنيا دل نمي باختيم!

خداوند فقط ماه رمضان خصوصا شبهاي قدر عبادت  مي شود.

 توسل و عشق به ائمه نيز تنها ماه محرم نمايان است

 آنهم البته به چه شكلهايي!

 انگار خداوند فقط يك تصور است خصوصا وقتي مجلس عروسي

 برپاست.

 صداي موسيقي و رقصهاي مختلط ،‌آنچنان جادو مي كند

 كه خدا فراموش و البته انكار مي شود.

 تا زمان بروز يك بيماري يا گرفتاري بزرگ كه خدا دوباره

 بزرگ مي شود و نماز شب واجب.

  انگار يك ياعلي مردانه  مي خواهد تا مسلماني ز سر گيريم.