اين روزها كسي زندگي نمي كند. انگار همه زنده ماني مي كنند.

 زندگي را و حتي همديگر را تحمل مي كنند.

 ظاهرا اين روزها فقط دو راه داريم براي زندگي

 يا پوچ گرا شويم و نهايتا به آنجا برسيم كه پوچ گرايان رسيدند

 يا غرق در خوشي ها و لذتهاي دنيا شويم كه معمولا مساويست

 با عدم اعتقاد به معاد

 و بي شك نهايت هر دو راه باز هم زنده مانيست نه زندگاني.

 آنانكه خدا  را توهمي ساخته ي ذهن بشر ميدانند و آنانكه

 وجود خدا را پذيرفته اند اما باورش نكرده اند در كوچه هاي دنيا

  حيران و سرگردانند.

 اما آنانكه روي ماه خدا را مي بوسند

 طعم خوش زندگي را خواهند چشيد.