خدایا
دلم که می گیرد نگاهی به اسمان می اندازم کسی که اسمان به این وسعت را خلق کرده بی گمان برایش سهل است دل غمناک مرا وسعت دهد خدایا آسمانت را از من نگیر هرچند من خود را زیر سقف های کینه و فراموشی پنهان می کنم تو را می پرستم نه اینکه محتاجم به خاطر اینکه تمام ذرات وجودم با پرستش تو معنی می گیرد لحظه های عبادتت را درمان روح بیمارم قرار ده....
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و دوم تیر ۱۳۹۱ ساعت 22:56 توسط محمد عطاری
|